Borgerokko

Guido Dierickx zag het deftige Borgerhout veranderen in een armoedige wijk die door velen ‘Borgerokko’ wordt genoemd. Een column.

In onze straat, hartje Borgerhout bij Antwerpen, groeide in de zomer nog gras tussen de kasseien. Er was haast geen verkeer. De overbuur zat bij mooi weer in zijn leunstoel op de stoep en kletste daar met een andere overbuur, ook in zijn leunstoel op de stoep. Geen winkels in de straat, tenzij die ene kruidenier op de hoek, een nieuwkomer die vooral aardappelen en wat groenten verkocht. Een vreemde eend in onze bijt, een heel kleine middenstander in een deftige buurt. Want onze buurt had toch wel enige allure. Iets verderop was er de steenweg, onze Turnhoutsebaan. Daar reden twee stadstrams. Daar, dicht bij elkaar, niet minder dan vier cinema’s en de winkels van de hogere middenstand. Die winkels stonden alle bekend onder een familienaam. Hollandse kaas ging je kopen bij de ene familie en pralines bij de andere. Dat waren mensen die je persoonlijk kende en die je kon vertrouwen.

Leegstand

Toen kwam er een andere tijd. De cinema’s verdwenen, vervangen door het cinemacomplex aan de rand van de stad. De grote, nette winkels verdwenen, vervangen door een winkelcentrum, ook aan de rand van de stad. In hun plaats leegstand. En vooral nieuwe wijkbewoners, nog armer maar veel minder bleek dan onze kruidenier op de hoek. Ons Borgerhout werd nu door vele autochtonen ‘Borgerokko’ genoemd. Met de bijhorende verloedering.

Beter een ongezonde job dan geen job – dat was onze mening toen

Maar recent is daar toch wat verbetering in gekomen. Nachtwinkeltjes en lokalen om te bellen naar Noord-Afrika. Kruideniers met soms bijna even nette winkels als destijds, maar minder groot. Een verbetering, maar niettemin nog vele arme, werkloze mensen. De oude buurtbewoners voelden er zich ongemakkelijk bij. Als er maar geen rellen van komen... Ze hadden gelijk, die zijn er gekomen, op onze Turnhoutsebaan. Welvarende wijkbewoners voelen zich overal welkom, de arme in onze buurt veel minder.

Ongezond

Hopelijk doen de meeste van die nieuwe wijkbewoners het beter dan de kruidenier op onze hoek. Zijn zaak is al gauw verdwenen. Hij was een lange, magere man die ’s nachts, om de eindjes aan elkaar te knopen, een tweede job had als glasblazer. Een ongezonde baan, echt iets voor een inwijkeling. Alleszins zouden vele nieuwe wijkbewoners geholpen zijn met een tweede baan zoals de zijne. Beter een ongezonde job dan geen job. Dat was onze mening toen. Maar willen de nieuwe wijkbewoners daarvan overtuigd worden?

Afbeelding boven dit artikel: Interieur van een voormalige cinema aan de Turnhoutsebaan in Borgerhout. Foto: Nils Geylen/Flickr.com

Print
Print

Over de auteur

Guido Dierickx SJ is een Vlaamse jezuïet. Doceerde politicologie, sociologie en godsdienstsociologie aan de Universiteit Antwerpen. Hij is redacteur van Ignis Webmagazine.

Meer van deze auteur >

0 reacties

Reageer

Wilt u reageren op dit artikel? Mail de redactie van Ignis Webmagazine!

Vul in het veld hieronder de tekst van de afbeelding in: (zes karakters)
CAPTCHA Image

Andere afbeelding

Door op ‘Verzenden’ te klikken, gaat u akkoord met de voorwaarden.

Ignis Webmagazine extra informatie

Aanmelden nieuwsbrief

Blijf op de hoogte met onze tweewekelijkse nieuwsbrief per e-mail.

Gerelateerde artikelen

Toon artikel '"Jezuïeten vind je op de breuklijnen"'

"Jezuïeten vind je op de breuklijnen"

7 november 2012 Anton de Wit et al.

Johan Verschueren SJ is sinds kort provinciaal overste van de jezuïeten in Nederland en Vlaanderen. Hij vertelt over de rol van zijn orde in kerk en samenleving.

Toon artikel 'Alles heeft zijn tijd'

Alles heeft zijn tijd

28 november 2011 Jan Peters SJ

Er wordt veel gesloten om ons heen: postkantoren en dorpswinkels, kloosters en kerken. Reden voor mismoedigheid? Een column van Jan Peters SJ.

Zorg & Samenleven

Toon artikel 'Het individu krijgt heimwee naar de gemeenschap'

Het individu krijgt heimwee naar de gemeenschap

25 juli 2016 Gregory Brenninkmeijer SJ

We zien onszelf graag als onafhankelijk, zelfstandig. Toch willen we ook graag ergens bij horen. Hoe om te gaan met die spanning tussen individu en gemeenschap?

Toon artikel 'Pinksteren vieren met smartphone en smileys'

Pinksteren vieren met smartphone en smileys

12 mei 2016 Sanneke Brouwers

Dankzij Google Translate en wat plaatjes kunnen we iedere dag Pinksteren vieren. Sanneke Brouwers over hoe zij de taalbarrière slecht met haar Syrische vrienden.

Toon artikel 'Stervenskunst: het laatste taboe?'

Stervenskunst: het laatste taboe?

25 april 2016 Anneke van der Werff-Verbraak

Over de meest gevoelige dingen wordt gepraat in onze transparante samenleving. Toch schrikken we ervoor terug om het eerlijk en open te hebben over het proces van het doodgaan, zo merkte Anneke van der Werff in haar huisartsenpraktijk.

Meer artikelen

Column

Toon artikel 'Wat we bidden is wat we geloven'

Wat we bidden is wat we geloven

15 augustus 2016 Jan Stuyt SJ

Soms drukken gebeden beter uit wat we vieren in de kerk dan wat de catechismus of de theologen ons te vertellen hebben. Een zielzorger spreekt uit ervaring.

Toon artikel 'Verscheidenheid als bron van kracht'

Verscheidenheid als bron van kracht

1 augustus 2016 Jan Peters SJ

Streven naar eenvormigheid leidt onherroepelijk tot machtsmisbruik en wapengekletter, zo leert de recente geschiedenis. Een pleidooi voor vitale verscheidenheid.

Toon artikel 'Het individu krijgt heimwee naar de gemeenschap'

Het individu krijgt heimwee naar de gemeenschap

25 juli 2016 Gregory Brenninkmeijer SJ

We zien onszelf graag als onafhankelijk, zelfstandig. Toch willen we ook graag ergens bij horen. Hoe om te gaan met die spanning tussen individu en gemeenschap?

Meer artikelen