De kracht niet meer

De kracht niet meer

Het komt niet vaak voor dat een publiek figuur zijn zwakte toegeeft. Paus Benedictus gaf ons een goed voorbeeld voor de veertigdagentijd, vindt Jos Moons SJ.

Op Facebook zetten mensen gewoonlijk vooral mooie foto’s. Bijvoorbeeld van tien jaar geleden (toen ik er nog jong uitzag) of van feestjes en vakantie (toen ik zo gelukkig was). Maar niet van het werk dat zo monotoon is, en niet van de ruzie met de buurvrouw. En we vertellen vooral succesverhalen. We zetten er wel op dat we 20 kilometer hardgelopen hebben. Maar niet dat we daarna hoofdpijn hadden. Zo houden we onszelf en elkaar graag een beetje voor de gek.

Hoe anders, onlangs, paus Benedictus. Iemand, een publiek figuur nog wel, die over z’n zwakte spreekt. Geen gladgestreken rimpels, of gecamoufleerde wallen onder de ogen. Gewoon, moe. “Mijn geestelijke en lichamelijke krachten zijn de laatste maanden dermate afgenomen dat ik moet erkennen dat ik er de kracht niet meer voor heb.” Uniek, dat een publiek figuur zijn zwakte toegeeft.

Futloosheid

Gek, eigenlijk, dat dat zo bijzonder is. Want zwakte ervaren we allemaal. Ieder is wel eens moe, onmachtig, teleurgesteld, ongeïnspireerd of verveeld. Waarom zouden we er dan zo moeilijk over doen? Bovendien, voor God is zwakte OK. Zwakte maakt ons in Gods ogen niet minder interessant. Dus weer: waarom zouden we er zo moeilijk over doen?

Is voor onszelf zwakte ook OK, net als voor God, en zoals de paus laat zien?

Toen ik ooit Pfeiffer had wees een medebroeder me op de tekst van psalm 147. “Wat Hij begeert is geen kracht van paarden / en stoere mannen zijn hem niets waard. Hij hecht er slechts aan dat men Hem eerbiedigt / en op zijn genade vertrouwt.” Een verademing, ontroerend. De absolute futloosheid van dat moment was dus niet ‘erg’, of ‘problematisch’. Ik hoefde dat niet te verstoppen, voor mijzelf, anderen, of God.

Dapper

De dag dat de paus zijn aftreden aankondigde was ik aan het werk op de Faculteit Katholieke Theologie. Het werd natuurlijk het gesprek van de dag. De studenten noemden het ‘dapper’. Een mooi woord. Het is dapper om onder ogen te zien wat je niet meer kunt. Ook wat je nooit gekund hebt, trouwens. En het is met name dapper omdat de cultuur waarin we leven gebreken vermijdt. Waar we overigens zelf aan meedoen, getuige Facebook.

En wij zelf? Is voor onszelf zwakte ook OK, net als voor God, en zoals de paus laat zien? Misschien kunnen we deze veertigdagentijd proberen om onze eigen mislukking, moeite en zwakte ‘simpelweg’ te aanvaarden? Als je heel dapper bent kunt je zelfs één van je zwakheden met God of met een goede vriend bespreken! Hoe weldadig.

Print
E-mail

Over de auteur

Jos Moons SJ werkt als promovendus systematische theologie en studentenpastor aan de Tilburg School of Catholic Theology en de Fontys Hogeschool Theologie en Levensbeschouwing. Hij werkt mee aan Wijselijk Onwetend, een blog van jonge jezuïeten, en assisteert in de Krijtberg in Amsterdam.

Meer van deze auteur >

Thema(s):

Gebed Spiritualiteit

Rubriek(en):

Reageren

Wilt u reageren op dit artikel? Mail de redactie van Ignis Webmagazine!

Door op verzenden te klikken gaat u akkoord met de voorwaarden.

Zoeken

Gerelateerde artikelen

Vasten is loslaten

27 februari 2012 | Hans van Leeuwen SJ

Dierbare personen en bezittingen: we zullen ze op een goed moment moeten loslaten. Een moeilijke opgave, waar wij ons tijdens de...

Erfstukken van de paus emeritus

27 februari 2013 | Benoît Stoffels SJ

De aftredende paus zocht de dialoog, met alle kwetsbaarheid en risico’s van dien. Ben Stoffels SJ staat stil bij de ongekende...

Gebed

Spiritualiteit

In goed gezelschap

20 februari 2017 | Henk Witte

In welk gezelschap verkeren wij, al dan niet graag? Gezelschap, sociëteit, compagnie: drie termen om de jezuïeten als instituut te typeren....

Wat is ware stilte?

6 februari 2017 | Hans van Leeuwen SJ

Er bestaan gespannen stiltes en verveelde stiltes, zinloze en zinvolle stiltes. Een zoektocht naar een raadselachtig fenomeen. Het blijft een wonderlijke...

Door de lens: een oog voor ijs

25 januari 2017 | Jack McLain SJ

Jezuïet en fotograaf Jack McLain heeft een bijzonder oog voor mooie beelden – én de levenswijsheid die erin verscholen ligt. Ditmaal:...

Column

Het aards paradijs bestaat (min of meer)

13 februari 2017 | Guido Dierickx SJ

Guido Dierickx ontdekt zijn Shangri La in Zwitserland – maar de idylle blijkt betrekkelijk… Het aards paradijs van het boek Genesis...