Waarom je in New York niet alleen omhoog moet kijken

Waarom je in New York niet alleen omhoog moet kijken

New York drijft Mark Logtenberg soms tot wanhoop. Want die Amerikaanse droom lijkt niet te kloppen. Hij gaat columns schrijven over zijn leven in de Bronx.

New York is de ‘City of Dreams’. De stad waar alles mogelijk is en moet zijn. De stad die spreekt tot de verbeelding van menig inwoner en bezoeker. Het is niet zonder reden dat New York prominent voor komt in speelfilms en muziek. Het vrijheidsbeeld als teken en licht voor de volken. Menig superheld vliegt en vecht in en door straten van de Big Apple

Helaas blijven veel mensen rondzweven tussen die wolkenkrabbers en kijken ze niet omlaag. New York nodigt mensen uit  omhoog te kijken. Om verder te kijken. Dit is haar kracht, en haar zwakte.

The Bronx

Wat gebeurt er als je toch omlaag kijkt? Ik woon in de Bronx, ver weg van het magische Manhattan. Hier geen wolkenkrabbers die mensen dwingen omhoog te staren. Maar armoede en geweld – alhoewel het nu minder is dan twintig jaar geleden, ik hoor nog regelmatig over overvallen. Vorige week nog werden twee laptops en een televisie gestolen bij mijn buren. Gelukkig heb ik dit niet aan den lijve ervaren, maar het alle verhalen maken we een stuk waakzamer als ik over straat ga.

Helaas blijven veel mensen rondzweven tussen die wolkenkrabbers en kijken ze niet omlaag.

De Bronx is voornamelijk gekleurd en Latino. Dit wordt duidelijk wanneer ik de metro naar Manhattan pak: dan veranderd mijn omgeving aanzienlijk van kleur. Hoe zuidelijker ik reis, hoe witter de metro. De enige plek waar ik dan nog mensen van kleur aantref, is in de bediening of als straatveger. De enige ‘witte’ bartenders werken in hippe cafeetjes in Brooklyn of in de up-scale restaurants van Manhattan. Het is alsof de ‘Great American Dream’ binnen het zicht maar buiten het bereik wordtgehouden. Het moet frustrerend zijn naar boven te kijken, naar iemand die zit te werken in een kantoortje, die minstens vijf keer meer verdient. Onbereikbaar ver weg.

Hoop is mijn roeping

Mijn neiging tot wanhoop is soms groot. Het is voor mij namelijk gemakkelijk te erkennen dat deze rassenverschillen er zijn en nooit zullen veranderen ongeacht wat ik doe. Maar dit gaat voorbij aan mijn jezuïet-zijn; de grondslag van mijn roeping is hoop. De hoop dat morgen beter kan zijn dan vandaag en dat God de lijdende medemens steunt. En daarop vertrouw ik dan maar, lopend tussen die wolkenkrabbers.

Print
E-mail

Over de auteur

Mark Logtenberg SJ
Mark Logtenberg SJ is een jonge jezuïet uit Nederland. Hij studeert ‘Middle East Studies‘ en Arabisch aan Fordham University in New York.

Meer van deze auteur >

Rubriek(en):

Reageren

Wilt u reageren op dit artikel? Mail de redactie van Ignis Webmagazine!

Door op verzenden te klikken gaat u akkoord met de voorwaarden.

Zoeken

Gerelateerde artikelen

De pater van het parlement

13 maart 2013 | Jan Peters SJ

Letterlijk op de eerste rij van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden zit een rooms-katholieke priester, die elke zittingsdag opent met gebed....

Verenigde Staten

Breng ons in beproeving

6 maart 2017 | Bert Daelemans SJ

Als dorpspastoor bij Joepik-eskimo’s in Alaska ontdekt Bert Daelemans wat het betekent om op de proef gesteld te worden. God zou...

Column

décolleté

Over mijn décolleté heb jij niets te zeggen

11 september 2017 | Guido Dierickx SJ

Toen een Brusselse universiteit haar vrouwelijke studenten vroeg ‘met een mooi décolleté’ op een proclamatie te verschijnen, waren de reacties niet van de lucht. Waarom...

Maarten Luther in Playmobil

Het grote gelijk van Maarten Luther

28 augustus 2017 | Jan Stuyt SJ

In het kader van 500 jaar Reformatie besloot Jan Stuyt 95 stellingen van Maarten Luther te lezen. Tot zijn verbazing moest...